اصلا انگار نه انگار یکی اینجا منتظره.ایمیل هم که میزنم خیلی محترمانه میگن در حاله بررسی هست..آخه مگه میخواین آپولو هوا کنین...آخیش دلم سبک شد. این حرفها همین جوری سنگینی کرده بود رو دلم گفتم بیام بنویسم ..هم خودمو سبک می کنم هم یه آپی انجام داده باشیم محض رضای خدا..

اگه یه روزی گذرتون به صرافی بیافته عمق فاجعه تحریم را می فهمین

به خاطر ۳۰ دلار هزینه بررسی مدارک که مجبور بودم برای دانشگاه واریز کنم ..هزینه ۲۰۰۰ دلار را از آدم میگیرن بی انصافها..البته این بنده خدا ها هم که تقصیر ندارن همه اش تقصیر این آمریکای پدر سوخته هستش

به قول شاعر: خوش حرکات هست پدر سوخته

داشتم میگفتم.. ولی منم این پولو که ندادم..چرا؟ چون یه رفیق با معرفت داشتم یعنی دارم تو مالزی که از همونجا هم پولو برای دانشگاه واریز کرد هم مدارکو پست کرد..واقعا دستش درد نکنه کلی کارمو جلو انداخت..اینجور آدمها تو این دوره زمونه کمیابند

دیروزم یه ایمیل برام اومد از طرف خاله هاجر( فکر کنم مسئول یا منشی تحصیلات تکمیلی هستش) که داریم مدارک را بررسی میکنیم .نمی دونم از سایت چیچیک میتونی این پروسه را پیگیری کنی.ولی گفت یک تا سه ماه طول میکشه تا جواب قطعی بدیم

سرتونو درد نیارم... برام دعا کنید... از همین الان دارم میگما اگه من پذیرش نگیرم این وبلاگ میره تو زباله دان  تاریخ .. نگین نگفتیا

تا اینکه خسته شدم و دیگه بی خیال.....

ولی یه دفعه یه فکری به ذهنم رسید که افکارم و کارهایی که میخوام انجام بدم رو بنویسم و اینطوری ذهنم را با همه شریک میشم...وای چه خوب...

القصه من یه چند سالی هستش که به سرم زده برم مالزی. خیلی با خودم کلنجار رفتم و بعد از دو سال و اندی بالاخره تصمیم قطعی گرفتم...چون اگه این تصمیم را الان نمی گرفتم دوباره چند سال بعد همین قضیه تکرار میشد....در ضمن آدم تا جوونه باید از این فرصتها و از عمرش استفاده درست بکنه...ورنه هر گبری به پیری می شود مارکوپولو

برای همین تصمیم گرفتم که عنوان وبلاگمو تغییر بدم و قبل از رفتن شروع به نوشتن کنم..... 

خدایا در این راه لطفت را از من دریغ نفرما....

یه دونه ماشین خریدم که توش مثله هتل پنج ستاره هستش.اگه باور نمی کنی برو تو ادامه مطلب ببین......در ضمن میخوام بفروشمش اگه خریداری نظر بده

  «ديروز فردى که مانع پيشرفت شما در اين اداره بود درگذشت. شما را به شرکت در مراسم تشييع جنازه که ساعت ١٠ در سالن اجتماعات برگزار مى‌شود دعوت مى‌کنيم.»

در ابتدا، همه از دريافت خبر مرگ يکى از همکارانشان ناراحت ‌شدند امّا پس از مدتى، کنجکاو مى‌شدند که بدانند کسى که مانع پيشرفت آن‌ها در اداره مى‌شده که بوده است.

اين کنجکاوى، تقريباً باعث شد كه تمام کارمندان  ساعت١٠ به سالن اجتماعات مراجعه كنند. رفته رفته که جمعيت زياد مى‌شد هيجان هم بالا مى‌رفت. همه پيش خود فکر مى‌کردند: «اين فرد چه کسى بود که مانع پيشرفت ما در اداره بود؟ به هر حال خوب شد که مرد!»

 کارمندان در صفى قرار گرفتند و يکى يکى نزديک تابوت مى‌رفتند و وقتى به درون تابوت نگاه مى‌کردند ناگهان خشکشان مى‌زد و زبانشان بند مى‌آمد.

 آينه‌اى درون تابوت قرار داده شده بود و هر کس به درون تابوت نگاه مى‌کرد، تصوير خود را مى‌ديد. نوشته‌اى نيز بدين مضمون در کنار آينه بود:

 «تنها يک نفر وجود دارد که مى‌تواند مانع رشد شما شود و او هم کسى نيست جزء خود شما. شما تنها کسى هستيد که مى‌توانيد زندگى‌تان را متحوّل کنيد. شما تنها کسى هستيد که مى‌توانيد بر روى شادى‌ها، تصورات و موفقيت‌هايتان اثر گذار باشيد. شما تنها کسى هستيد که مى‌توانيد به خودتان کمک کنيد.

 زندگى شما وقتى که رئيستان، دوستانتان، والدين‌تان، شريک زندگى‌تان يا محل کارتان تغيير مى‌کند، دستخوش تغيير نمى‌شود. زندگى شما تنها فقط وقتى تغيير مى‌کند که شما تغيير کنيد، باورهاى محدود کننده خود را کنار بگذاريد و باور کنيد که شما تنها کسى هستيد که مسئول زندگى خودتان مى‌باشيد.

 مهم‌ترين رابطه‌اى که در زندگى مى‌توانيد داشته باشيد، رابطه با خودتان است.

خودتان را امتحان کنيد. مواظب خودتان باشيد. از مشکلات، غيرممکن‌ها و چيزهاى از دست داده نهراسيد. خودتان و واقعيت‌هاى زندگى خودتان را بسازيد.

 دنيا مثل آينه است. انعکاس افکارى که فرد قوياً به آن‌ها اعتقاد دارد را به او باز مى‌گرداند. تفاوت‌ها در روش نگاه کردن به زندگى است.»